شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٨ - تشبيه كردن قرآن مجيد را به عصاى موسى و وفات مصطفى را

مصطفى را وعده كرد الطاف حق‌

گر بميرى تو نميرد اين سبق‌

من كتاب و معجزه‌ات را رافعم‌

بيش و كم كن راز قرآن مانعم‌[١]

كس نتاند بيش و كم كردن در او

توبِه از من حافظى ديگر مجو

رونقت را روز روز افزون كنم‌

نام تو بر زرّ و بر نقره زنم‌

منبر و محراب سازم بهر تو

در محبّت قهرِ من شد قهرِ تو

نامِ تو از ترس پنهان مى‌گُوَند

چون نماز آرند پنهان مى‌شوند

از هراس و ترسِ كُفّارِ لعين‌

دينت پنهان مى‌شود زيرِ زمين‌

من مناره پُر كنم آفاق را

كور گردانم دو چشمِ عاق را

چاكرانت شهرها گيرند و جاه‌

دين تو گيرد ز ماهى تا به ماه‌

تا قيامت باقيَش داريم ما

تو مترس از نسخ دين اى مصطفى‌

اى رسول ما تو جادو نيستى‌

صادقى هم خرقه موسيستى‌

هست قرآن مر تو را همچون عصا

كفرها را در كشد چون اژدها

تو اگر در زير خاكى خفته‌اى‌

چون عصايش دان تو آن چه گفته‌اى‌

قاصدان را بر عصايش‌[٢] دست نى‌

تو بخسب اى شه مبارك خفتنى‌

تن بخفته نور تو بر آسمان‌

بهر پيكار تو زِه كرده كمان‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)