شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٨٦ - جواب گفتن ساحر مرده با فرزندان خود

گفتشان در خواب كاى اولاد من‌

نيست ممكن ظاهر اين را دم مزن‌[١]

فاش و مطلق گفتنم دستور نيست‌

ليك راز از پيش چشمم دور نيست‌

ليك بنمايم نشانى با شما

تا شود پيدا شما را اين خفا

نور چشمانم چو آن جا گَه رويد

از مقام خفتنش آگه شويد

آن زمان كه خفته باشد آن حكيم‌

آن عصا را قصد كن بگذار بيم‌

گر بدزدى و توانى، ساحر است‌

چاره ساحر برِ تو حاضر است‌

ور نتانى هان و هان آن ايزدى است‌

او رسول ذو الجلال و مُهتدى است‌

گر جهان فرعون گيرد شرق و غرب‌

سر نگون آيد، خدا، آن گاه حَرب؟!

اين نشانِ راست دادم جانِ باب‌

بر نويس اللَّهُ أعلَم بِالصَّواب‌

جان بابا چون بخسبد ساحرى‌

سحر و مكرش را نباشد رهبرى‌

چون كه چوپان خفت گرگ آمن شود

چون كه خفت آن جهد او ساكن شود

ليك حيوانى كه چوپانش خداست‌

گرگ را آن جا اميد و ره كجاست؟

جادوى كه حق كند حقّ است و راست‌

جادوى خواندن مر آن حق را خطاست‌

جان بابا اين نشان قاطع است‌

گر بميرد نيز حقّش رافع است‌