شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٢ - عذر گفتن شيخ بهر ناگريستن بر فرزندان

شيخ گفت او را مپندار اى رفيق‌

كه ندارم رحم و مهر و دل شفيق‌

بر همه كفّار ما را رحمت است‌

گر چه جان جمله، كافر نعمت است‌

بر سگانم رحمت و بخشايش است‌

كه چرا از سنگ‌هاشان مالش است‌

آن سگى كه مى‌گزد گويم دعا

كه از اين خو وا رهانش اى خدا

اين سگان را هم در آن انديشه دار

كه نباشند از خلايق سنگسار

ز آن بياورد اوليا را بر زمين‌

تا كندشان رَحمَةً لِلعالَمين‌

خلق را خواند سوى درگاهِ خاص‌

حقّ را خواند كه وافر كن خلاص‌

جهد بنمايد از اين سو بهر پند

چون نشد گويد خدايا دَر مبند

رحمت جزوى بود مر عام را

رحمت كلّى بود هُمّام را

رحمت جزوش قرين گشته به كل‌

رحمت دريا بود هادى سبل‌

رحمت جزويت به كُل پيوسته شو

رحمت كُل را تو هادى بين و رو

تا كه جزو است او نداند راه بحر

هر غديرى را كند ز اشتباهِ بحر

چون نداند راهِ يَم كى ره برد

سوى دريا خلق را چون آورد

متّصل گردد به بحر آن گاه او

ره برد تا بحر همچون سيل و جو

ور كند دعوت به تقليدى بود

نه از عيان و وحى تأييدى بود