شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٢ - روان شدن خواجه به سوى ده

مِن رَباحِ اللَّه ...: از سودهاى خدا سود برنده باشيد. همانا پروردگار من شادمانان را دوست نمى‌دارد.

افرحوا ...: شادمان باشيد با آرامش و بردبارى بدان چه (خدا) شما را داده است. هر چيز سر گرم كننده شما را به غفلت در انداخته است. گرفته از قرآن كريم است: وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتالٍ فَخُورٍ: و شادمان مشويد بدان چه [خدا] شما را داده است و خدا هيچ خود پسند نازنده را دوست ندارد. (حديد، ٢٣) كلّ آت مشغل ...: هر چيز آينده مشغول دارنده شما را به لهو در انداخته است. چنان كه در حديث است «أخشَى أن تَبسُطَ الدُّنيا عَلَيكُم كَما بَسَطَت عَلى مَن كانَ قَبلَكُم فَتَنافَسوها كما تنافَسُوها وَ تُلهِكُم كما الهتبهم: مى‌ترسم دنيا به شما فراخ شود چنان كه بر پيشينيان شما فراخ شد، پس در آن با يكديگر هم چشمى كنيد چنان كه آنان هم چشمى كردند، و شما را به لهو اندازد چنان كه آنان را به لهو انداخت.» (مسند احمد، ج ٤، ص ١٣٧)

ب ٥١٦- ٥٠٧ دام لِقا بودن غم: در حديث است «انَّ اللَّهَ يُحِبُّ كُلَّ قَلبٍ حَزِينٍ: خدا هر دل اندوهناك را دوست دارد.» و نيز در حديث است إنَّ الحَزِينَ فِى ظِلِّ اللَّهِ يَومَ القِيامَةِ: اندوهناك روز رستاخيز در سايه خداست.» (تفسير درّ المنثور، ذيل آيه ٧٦ سوره قصص) و نظير اين‌