شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٩ - دعوى طاوسى كردن آن شغال كه در خم صباغ افتاده بود

و آن شغال رنگ رنگ آمد نهفت‌

بر بنا گوش ملامتگر بگفت‌

بنگر آخر در من و در رنگ من‌

يك صنم چون من ندارد خود شَمَن‌

چون گلستان گشته‌ام صد رنگ و خوش‌

مر مرا سجده كن از من سر مكش‌

كرّ و فرّ و آب و تاب و رنگ بين‌

فخر دنيا خوان مرا و رُكنِ دين‌

مظهر لطف خدايى گشته‌ام‌

لوح شرح كبريايى گشته‌ام‌

اى شغالان هين مخوانديم شغال‌

كى شغالى را بود چندين جمال‌

آن شغالان آمدند آن جا به جمع‌

همچو پروانه به گرداگرد شمع‌

پس چه خوانيمت بگو اى جوهرى‌

گفت طاوس نَرِ چون مشترى‌

پس بگفتندش كه طاوسان جان‌

جلوه‌ها دارند اندر گلستان‌

تو چنان جلوه كنى؟ گفتا كه نى‌

باديه نارفته چون كوبم مِنى‌

بانگ طاوسان كنى؟ گفتا كه لا

پس نه اى طاوس خواجه بُو العَلا

خلعتِ طاوس آيد ز آسمان‌

كى رسى از رنگ و دعوى‌ها بد آن‌