شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٥ - پيدا شدن روح القدس به صورت آدمى بر مريم به وقت برهنگى و غسل كردن و پناه گرفتن به حق تعالى

چون بديد آن غمزه‌هاى عقل سوز

كه از او مى‌شد جگرها تير دوز

شاه و لشكر حلقه در گوشش شده‌

خسروان هوش بى‌هوشش شده‌

صد هزاران شاه مملوكش به رِق‌

صد هزاران بدر را داده به دق‌

زَهره نى مر زُهره را تا دم زند

عقل كلّش چون ببيند كم زند

من چه گويم كه مرا در دوخته است‌

دَمگهم را دَمگهِ او سوخته است‌

دود آن نارم دليلم من بر او

دور از آن شه باطلٌ ما عَبَّرُوا

خود نباشد آفتابى را دليل‌

جز كه نور آفتاب مستطيل‌

سايه كه بود تا دليل او بود؟

اين بستش كه ذليل او بود

اين جلالت در دلالت صادق است‌

جمله ادراكات پس، او سابق است‌

جمله ادراكات بر خرهاى لنگ‌

او سوار باد پرّان چون خدنگ‌

گر گريزد كس نيابد گرد شه‌

ور گريزند او بگيرد پيش ره‌

جمله اداركات را آرام نى‌

وقت ميدان است وقت جام نى‌

آن يكى وهمى چو بازى مى‌پرد

و آن دگر چون تير مَعبَر مى‌درد

و آن دگر چون كشتىِ با بادبان‌

و آن دگر اندر تراجُع هر زمان‌

چون شكارى مى‌نمايدشان ز دور

جمله حمله مى‌فزايند آن طيور

چون كه ناپيدا شود حيران شوند

همچو جغدان سوى هر ويران شوند

منتظر چشمى به هم يك چشم باز

تا كه پيدا گردد آن صيد بناز