شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٩ - ذكر خيال بد انديشيدن قاصر فهمان

پيش از آنك اين قصّه تا مخلص رسد

دود و گندى آمد از اهل حسد

من نمى‌رنجم از اين ليك اين لگد

خاطر ساده دلى را پى كند

خوش بيان كرد آن حكيم غزنوى‌

بهر محجوبان مثال معنوى‌

كه ز قرآن گر نبيند غير قال‌

اين عجب نبود ز اصحاب ضَلال‌

كز شعاع آفتاب پر ز نور

غير گرمى مى‌نيابد چشم كور

خربطى ناگاه از خر خانه‌اى‌

سر برون آورد چون طَعّانه‌اى‌

كين سخن پست است يعنى مثنوى‌

قصّه پيغمبر است و پيروى‌

نيست ذكر بحث و اسرار بلند

كه دوانند اوليا آن سو سمند

از مقامات تَبتُّل تا فنا

پايه پايه تا ملاقات خدا

شرح و حدِّ هر مقام و منزلى‌

كه به پر زو بر پرد صاحب دلى‌

عجب نبود گر از قرآن نصيبت نيست جز نقشى‌

كه از خورشيد جز گرمى نبيند چشم نابينا