شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨١ - قصه فرياد رسيدن رسول

اندر آن وادى گروهى از عرب‌

خشك شد از قحط بارانشان قِرَب‌

در ميان آن بيابان مانده‌

كاروانى مرگ خود بر خوانده‌

ناگهانى آن مُغيثِ هر دو كَون‌

مصطفى پيدا شد از ره بهر عَون‌

ديد آن جا كاروانى بس بزرگ‌

بر تفِ ريگ و ره صعب و سترگ‌

اشترانشان را زبان آويخته‌

خلق اندر ريگ هر سو ريخته‌

رحمش آمد گفت هين زوتر رويد

چند يارى سوى آن كُثبان دويد

گر سياهى بر شتر مشك آورد

سوى مير خود به زودى مى‌برد

آن شتربان سيه را با شتر

سوى من آريد با فرمان مُرّ

سوى كُثبان آمدند آن طالبان‌

بعد يك ساعت بديدند آن چنان‌

بنده‌اى مى‌شد سيه با اشترى‌

راويه پُر آب چون هديه بَرى‌

پس بدو گفتند مى‌خواند تو را

اين طرف فَخرُ البَشر خَيرُ الوَرَى‌

گفت من نشناسم او را كيست او

گفت او آن ماه روىِ قند خو

نوع‌ها تعريف كردندش كه هست‌

گفت مانا او مگر آن شاعر است‌

كه گروهى را زبون كرد او به سحر

من نيايم جانب او نيم شبر

كش كشانش آوريدند آن طرف‌

او فغان برداشت در تَشنيع و تَف‌

چون كشيدندش به پيش آن عزيز

گفت نوشيد آب و برداريد نيز

جمله را ز آن مَشك او سيراب كرد

اشتران و هر كسى ز آن آب خورد

راويه پر كرد و مَشك از مشك او

ابر گردون خيره ماند از رشك او

اين كسى ديده است كز يك راويه‌

سرد گردد سوز چندان هاوِيَه‌