شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٠ - حكم كردن داود بر صاحب گاو كه جمله مال خود را به وى ده

بعد از آن داود گفتش كاى عنود

جمله مال خويش او را بخش زود

ور نه كارت سخت گردد گفتمت‌

تا نگردد ظاهر از وى استَمت‌

خاك بر سر كرد و جامه بر دريد

كه به هر دم مى‌كنى ظلمى مزيد

يك دمى ديگر بر اين تشنيع راند

باز داودش به پيش خويش خواند

گفت چون بختت نبود اى بخت كور

ظلمت آمد اندك اندك در ظهور

ريده‌اى آن گاه صدر و پيشگاه‌

اى دريغ از چون تو خر خاشاك و كاه‌

رو كه فرزندان تو با جفت تو

بندگان او شدند افزون مگو

سنگ بر سينه همى‌زد با دو دست‌

مى‌دويد از جهل خود بالا و پست‌

خلق هم اندر ملامت آمدند

كز ضمير كار او غافل بُدند

ظالم از مظلوم كى داند كسى‌

كو بود سخره هوا همچون خسى‌

ظالم از مظلوم آن كس پى برد

كو سَر نفسِ ظلوم خود بُرد

ور نه آن ظالم كه نفس است از درون‌

خصم هر مظلوم باشد از جنون‌

سگ هماره حمله بر مسكين كند

تا تواند زخم بر مسكين زند

شرم شيران راست نه سگ را بدان‌

كه نگيرد صيد از همسايگان‌

عامه مظلوم كُش ظالم پرست‌

از كمين سگشان سوى داود جَست‌

روى در داود كردند آن فريق‌

كاى نبىِّ مجتبى بر ما شفيق‌

اين نشايد از تو كين ظلمى است فاش‌

قهر كردى بى‌گناهى را بلاش‌