شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨٩ - بقيه حكايت نابينا و مصحف

مرد مهمان صبر كرد و ناگهان‌

كشف گشتش حالِ مشكل در زمان‌

نيم شب آواز قرآن را شنيد

جست از خواب آن عجايب را بديد

كه ز مصحف كور مى‌خواندى دُرست‌

گشت بى‌صبر و از او آن حال جُست‌

گفت آيا اى عجب با چشم كور

چون همى‌خوانى همى‌بينى سُطُور

آن چه مى‌خوانى بر آن افتاده‌اى‌

دست را بر حرفِ آن بنهاده‌اى‌

اصبَعَت در سير پيدا مى‌كند

كه نظر بر حرف دارى مُستند

گفت اى گشته ز جهل تن جدا

اين عجب مى‌دارى از صُنع خدا

من ز حق درخواستم كاى مُستعان‌

بر قرائت من حريصم همچو جان‌

نيستم حافظ مرا نورى بده‌

در دو ديده وقتِ خواندن بى‌گره‌

باز ده دو ديده‌ام را آن زمان‌

كه بگيرم مصحف و خوانم عيان‌

آمد از حضرت ندا كاى مرد كار

اى به هر رنجى به ما اوميدوار

حُسن ظنّ است و اميدى خوش تو را

كه تو را گويد به هر دم برتر آ

هر زمان كه قصد خواندن باشدت‌

يا ز مصحف‌ها قرائت بايدت‌

من در آن دم وا دهم چشمِ تو را

تا فرو خوانى مُعظَّم جوهرا

همچنان كرد و هر آن گاهى كه من‌

واگشايم مصحف اندر خواندن‌

آن خبيرى كه نشد غافل ز كار

آن گرامى پادشاه و كردگار

باز بخشد بينشم آن شاه فرد

در زمان همچون چراغ شب نورد

زين سبب نبود ولى را اعتراض‌

هر چه بستاند فرستد اعتياض‌

گر بسوزد باغت انگورت دهد

در ميان ماتمى سورت دهد

آن شكلِ بى‌دست را دستى دهد

كانِ غم‌ها را دل مستى دهد

لا نُسَلِّم و اعتراض از ما برفت‌

چون عوض مى‌آيد از مفقود، زفت‌