شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٨٣ - لاابالى گفتن عاشق، ناصح و عاذل را از سر عشق

گفت اى ناصح خمش كن چند چند

پند كم ده ز آن كه بس سخت است بند

سخت‌تر شد بند من از پندِ تو

عشق را نشناخت دانشمندِ تو

آن طرف كه عشق مى‌افزود درد

بو حنيفه و شافعى درسى نكرد

تو مكن تهديد از كشتن كه من‌

تشنه زارم به خون خويشتن‌

عاشقان را هر زمانى مردنى است‌

مردن عُشّاق خود يك نوع نيست‌

او دو صد جان دارد از جان هُدى‌

و آن دو صد را مى‌كند هر دم فِدى‌

هر يكى جان را ستاند ده بها

از نُبى خوان عَشرَةً أمثالَها

گر بريزد خون من آن دوست رو

پاى كوبان جان بر افشانم بر او

آزمودم مرگ من در زندگى است‌

چون رهم زين زندگى پايندگى است‌

اقتُلُونِى اقتُلُونِى يا ثِقَات‌

إنَّ فِى قَتلِى حَيَاتاً فِى حَيات‌

يا مُنِيرَ الخَدِّ يا رُوحَ البَقا

اجتَذِب رُوحِى وَ جُد لِى بِالِلّقَا

لِى حَبِيبُ حُبُّهُ يَشوِى الحَشا

لَو يَشَا يَمشِى عَلَى عَينِى مَشَى‌

پارسى گو گر چه تازى خوش‌تر است‌

عشق را خود صد زبان ديگر است‌

بوى آن دل بر چو پرّان مى‌شود

آن زبان‌ها جمله حيران مى‌شود

عشقِ پنهان كرده بود او را اسير

آن موكّل را نمى‌ديد آن نذير