شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٢ - قصه وكيل صدر جهان كه متهم شد و از بخارا گريخت از بيم جان، باز عشقش كشيد رو كشان كه كار جان سهل باشد عاشقان را

قصّه وكيل صدر جهان كه متّهم شد و از بخارا گريخت از بيم جان، باز عشقش كشيد رو كشان كه كار جان سهل باشد عاشقان را

ب ٣٦٨٨- ٣٦٨٥ مأخذ داستان را مرحوم فروزانفر لباب الالباب عوفى نوشته است و مقصود از «بنده صدر جهان» محمد بن عمر بن مسعود است كه يك چند از پدر خود گريخت و سرانجام به آموى افتاد و از آن جا چند بيت همراه عوفى براى پدر فرستاد. عوفى نويسد: «چون اين مكتوبات داعى به بخارا برد و در خدمت مولانا برهانِ اسلام اعذار واضح وا تقرير كرد با او به سر رضا آمد.» (مآخذ قصص و تمثيلات مثنوى، ص ١١٩) روكشان: روى بر خاك مالان.

(ديوان كبير، ب ١٧١٠٧) خلاعت: فرهنگ نويسان فارسى براى آن معنى چندى نوشته‌اند كه برخى از آنها گرفته از كار برد واژه در اين بيت و مانند آن است. مرحوم دهخدا به استناد اين بيت آن را شور فراق معنى كرده است. و بهتر است شدت اشتياق برخاسته از عشق معنى كرد.