شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٠ - تفسير اين آيت كه إن تستفتحوا فقد جاءكم الفتح الآية اى طاعنان مىگفتيد كه از ما و محمد

از بتان و از خدا درخواستيم‌

كه بِكَن ما را اگر ناراستيم‌

آن كه حقّ و راست است از ما و او

نصرتش ده نصرت او را بجو

اين دعا بسيار كرديم و صَلات‌

پيش لات و پيش عُزّى و مَنات‌

كه اگر حق است او پيدايش كن‌

ور نباشد حق زَبون ماش كن‌

چون كه وا ديديم او منصور بود

ما همه ظلمتم بُديم او نور بود

اين جواب ماست كآنچه خواستيد

گشت پيدا كه شما ناراستيد

باز اين انديشه را از فكر خويش‌

كور مى‌كردند و دفع، از ذكر خويش‌

كين تفكّرمان هم از ادبار رُست‌

كه صواب او شود در دل درست‌

خود چه شد گر غالب آمد چند بار

هر كسى را غالب آرد روزگار

ما هم از ايّام بخت آور شديم‌

بارها بر وى مظفّر آمديم‌

باز گفتندى كه گر چه او شكست‌

چون شكست ما نبود آن زشت و پست‌

ز آن كه بخت نيك، او را در شكست‌

داد صد شادى پنهان زير دست‌

كو به اشكسته نمى‌مانست هيچ‌

كه نه غم بودش در آن نه پيچ پيچ‌

چون نشان مؤمنان مغلوبى است‌

ليك در اشكستِ مؤمن خوبى است‌

گر تو مشك و عنبرى را بشكنى‌

عالمى از فَوحِ رَيحان پُر كنى‌

ور شكستى ناگهان سرگين خر

خانه‌ها پُر گند گردد تا به سر

وقت واگشت حُدَيبِيّه به ذُل‌

دولت إنَّا فَتَحنا زد دُهل‌