شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٤٢ - باز جواب انبيا

انبيا گفتند نوميدى بَد است‌

فضل و رحمت‌هاى بارى بى‌حد است‌

از چنين مُحسن نشايد نااميد

دست در فِتراك اين رحمت زنيد

اى بسا كارا كه اوّل صعب گشت‌

بعد از آن بگشاده شد سختى گذشت‌

بعد نوميدى بسى اوميدهاست‌

از پس ظلمت بسى خورشيدهاست‌

خود گرفتم كه شما سنگين شديت‌

قفل‌ها بر گوش و بر دل بر زديت‌

هيچ ما را با قبولى كار نيست‌

كار ما تسليم و فرمان كردنى است‌

او بفرمودَستمان اين بندگى‌

نيست ما را از خود اين گويندگى‌

جان براى امر او داريم ما

گر به ريگى گويد او كاريم ما

غير حق جان نبى را يار نيست‌

با قبول و ردِّ خلقش كار نيست‌

مزد تبليغ رسالاتش از اوست‌

زشت و دشمن رو شديم از بهر دوست‌

ما بر اين درگه ملولان نيستيم‌

تا ز بُعد راه هر جا بيستيم‌

دل فرو بسته و ملول آن كس بود

كز فراق يار در محبس بود

دل بر و مطلوب با ما حاضر است‌

در نثار رحمتش جان شاكر است‌

در دل ما لاله‌زار و گلشنى است‌

پيرى و پژمردگى را راه نيست‌

دائما ترّ و جوانيم و لطيف‌

تازه و شيرين و خندان و ظريف‌

پيش ما صد سال و يك ساعت يكى است‌

كه دراز و كوته از ما مُنفكى است‌

آن دراز و كوتهى در جسم‌هاست‌

آن دراز و كوته اندر جان كجاست‌