شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٩ - توفيق ميان اين دو حديث ديگر الرضا بالكفر و حديث ديگر من لم يرض بقضائى فليطلب ربا سواى

دى سؤالى كرد سائل مر مرا

ز آن كه عاشق بود او بر ماجرا

گفت نكته الرِّضَا بِالكُفرِ كُفر

اين پيمبر گفت و گفتِ اوست مُهر

باز فرمود او كه اندر هر قضا

مر مسلمان را رضا بايد رضا

نه قضاى حق بود كفر و نفاق‌

گر بدين راضى شوم باشد شقاق‌

ور نيم راضى، بود آن هم زيان‌

پس چه چاره باشدم اندر ميان‌

گفتمش اين كفر مقضى نه قضاست‌

هست آثار قضا اين كفر، راست‌

پس قضا را خواجه از مقضى بدان‌

تا شكالت دفع گردد در زمان‌

راضيَم در كفر ز آن رو كه قضاست‌

نه از اين رو كه نزاع و خُبثِ ماست‌

كفر از روى قضا خود كفر نيست‌

حقّ را كافر مخوان اينجا مه ايست‌

كفر جهل است و قضاى كفر علم‌

هر دو كى يك باشد آخر حِلم و خِلم‌

زشتى خط زشتى نقّاش نيست‌

بلكه از وى زشت را بنمودنى است‌

قوّت نقّاش باشد آن كه او

هم تواند زشت كردن هم نكو

گر كشانم بحث اين را من بساز

تا سؤال و تا جواب آيد دراز

ذوق نكته عشق از من مى‌رود

نقش خدمت نقش ديگر مى‌شود