شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٣ - منجذب شدن جان نيز به عالم ارواح و تقاضاى او و ميل او به مقر خود و منقطع شدن از اجزاى اجسام كه كنده پاى باز روحاند

پس زودا كه بياورد خدا مردمى را كه آنان را دوست دارد و آنان او را دوست دارند. (مائده، ٥٤) تا: طاقه. «و فرا خور اين تايى چند محفورى و قالى.» (تاريخ بيهقى، به نقل از لغت‌نامه) در بيت‌هاى پيش فرمود هر چه در جهان هستى است ميل پيوستن به هم جنس خود را دارد، و سخن را بدان جا رساند كه هر يك از عنصرهاى تشكيل دهنده تن آدمى خواهان پيوستن به هم جنس خودند و پيوستنشان به يكديگر بر حسب اراده خداست و چون عمر به سر رسد از هم خواهند گسيخت.

در اين بيت مى‌فرمايد جان كه از عالم علوى آمده در اين عالم غريب‌تر است و ميلش به باز گشت به مبدأ خود بيشتر. سپس به شرح نكته‌اى ديگر مى‌پردازد كه پيش از اين بدان اشارت فرمود و آن اين است كه همه اجزاى جهان عاشق و جاذب يكديگرند و هر يك مايل جذب جنس خويش است و نمودار اين كشش و كوشش وكيل صدر جهان است و صدر جهان.