شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٧٤ - منجذب شدن جان نيز به عالم ارواح و تقاضاى او و ميل او به مقر خود و منقطع شدن از اجزاى اجسام كه كنده پاى باز روحاند

ب ٤٤٥٩- ٤٤٤٦ اين رها كن: سخن را واگذار. در اين باره مگو. چنان كه در بيت‌هاى ٦٩٩/ ٢ و ١٢٠٦/ ٤ آمده است.

تشنه دهان: وكيل صدر جهان كه در بيت‌هاى پيش داستان او آغاز شد.

آتشكده: سوزان.

ناموس: در ادبيات فارسى به چند معنى به كار رفته، و در اينجا بزرگى نمودن، تكبر مناسب‌تر مى‌نمايد.

(جمال الدين عبد الرزاق) بَوش: خود نمايى.

واجستن: پرسيدن.

اللَّهُ اعلَم بِالخَفى: خدا بر آن چه پوشيده است داناست.

مُعتنى: اهتمام كننده.

فارس: سوار.

اسب خام: تربيت نيافته. (استعارت از آن كه از تصرف الهى در كارها، ناآگاه است.) زيرك‌سار: آگاه.

بال اشكن: استعارت از مُتصرف در كارها. قدرت الهى.

دُرست: مسلم، معلوم.

ذيل بيت‌هاى ٤٣٩١ به بعد نوشته شده عاشق و معشوق هر دو خواهان يكديگرند.

صدر جهان نيز از اين قانون بيرون نيست. او خادم خود را دوست مى‌داشت و بدو شيفته بود، ليكن چنان كه رسم معشوقان است اين دل بستگى را به زبان نمى‌آورد. به گفته مولانا حشمت و بزرگى مانع نشان دادن اين علاقه مى‌شد. در اينجا مولانا نكته‌اى را بيان مى‌كند و آن اينكه منشأ اين جذب چيست. معشوق است كه در عاشق طلب ايجاد مى‌كند؟ يا عاشق است كه به طلب معشوق بر مى‌خيزد و او را به سوى خود مى‌كشد و چنان كه رسم اوست سخن را مى‌گرداند و مى‌گويد آن كه مُحَوِّل الأَحوال و فسخ كننده عزيمت‌هاست‌