شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٣ - جمع آمدن ساحران از مداين پيش فرعون و تشريفها يافتن و دست بر سينه زدن در قهر خصم او كه اين بر ما نويس

تا به فرعون آمدند آن ساحران‌

دادشان تشريف‌هاى بس گران‌

وعده‌هاشان كرد و پيشين هم بداد

بندگان و اسبان و نقد و جنس و زاد

بعد از آن مى‌گفت هين اى سابقان‌

گر فزون آييد اندر امتحان‌

بر فشانم بر شما چندان عطا

كه بدرّد پرده جود و سخا

پس بگفتندش به اقبال تو شاه‌

غالب آييم و شود كارش تباه‌

ما در اين فن صفدريم و پهلوان‌

كس ندارد پاى ما اندر جهان‌

ذكر موسى بندِ خاطرها شده است‌

كين حكايت‌هاست كه پيشين بُدست‌

ذكر موسى بهر رو پوش است ليك‌

نور موسى نقد توست اى مردِ نيك‌

موسى و فرعون در هستىّ توست‌

بايد اين دو خصم را در خويش جُست‌

تا قيامت هست از موسى نتاج‌

نور، ديگر نيست ديگر شد سراج‌

اين سفال و اين پليته ديگر است‌

ليك نورش نيست ديگر ز آن سر است‌

گر نظر در شيشه دارى گُم شوى‌

ز آن كه از شيشه است اعداد دُوى‌

ور نظر بر نور دارى وارهى‌

از دُوى و اعداد جسم منتهى‌

از نظرگاه است اى مغزِ وجود

اختلاف مؤمن و گبر و جهود