شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٠٠ - مهمان آمدن در آن مسجد

مهمان آمدن در آن مسجد

ب ٣٩٣٥- ٣٩٢٩ صِيت: آوازه.

جان سير: از جان گذشته. دلير.

سر و اشكمبه كم گرفتن: تن را نيست انگاشتن. (تن برابر گنج جان حبّه‌اى بيش نمى‌ارزد.) صورت تن ...: تن نقش است و با رفتن او جان نابود نمى‌شود.

نَفَختُ: گرفته از قرآن كريم است: فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ ساجِدِينَ:\* و چون به اندام كردم او را و روح خود در او دميدم براى او به سجده بيفتيد. (حجر، ٢٩) بانگ نفخ اين طرف افتادن: استعارت از پرداختن به زندگى جسمانى. روحى كه خدا در من دميد، از عالم جسمانى نبود، پس مرا با اين عالم كارى نبايد باشد.

تَمَنَّوا موت: گرفته از قرآن كريم است: إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ: اگر مى‌پنداريد شما دوستان خداييد نه ديگران پس آرزوى مرگ كنيد اگر راستگويانيد. (جمعه، ٦)

٣٩٦٧/ ١