شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٠ - معجزه خواستن قوم از پيغامبران

همچنين سخنان خدا را كه از زبان پيمبران گفته مى‌شود بايد خاموش بود و شنيد.

جزاى أنصِتُوا: اشارت است به جمله «لَعَلَّكُم تُرحَمُونَ» كه در پايان آيه است.

نُكس: كنايت از باز گشتن بيمارى، و در اينجا كنايت از دل مردگى است.

لبيب: خردمند.

گفت افزون: كنايت از دعوى علم كردن برابر عالمان. نيكلسون حديث «طُوبَى لِمَن شَغَلَهُ عَيبُهُ عَن عُيُوبِ النَّاس.» را شاهد اين بيت آورده كه چندان تناسبى ندارد.

بذل جان و جاه و مال: اشارت است به آيه: إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ. (توبه، ١١١) هُدى: (بايد هُدِى (ممال) خوانده شود) هدايت، راه دانستن.

به مشك و عنبر آگنده شدن: استعارت از كمال صورى و معنوى يافتن.

آن كه خواهد رستگار شود بايد برابر راهنمايان كه از جانب خداى‌اند فروتنى پيشه گيرد و سخنان آنان را به گوش جان شنود. محك درستى گفتار آنان، پذيرش دل سالم و فطرت سليم است و اگر كسى پس از شناختن آنان به گفتشان گردن نهاد، رسته است.