شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨٨ - ديدن خواجه غلام خود را سپيد و ناشناختن كه اوست و گفتن كه غلام مرا تو كشتهاى خونت گرفت و خدا تو را به دست من انداخت

تن شناسان زود ما را گم كنند

آب نوشان ترك مَشك و خُم كنند

جان شناسان از عددها فارغ‌اند

غرقه درياى بى‌چون‌اند و چند

جان شو و از راه جان جان را شناس‌

يارِ بينش شو نه فرزند قياس‌

چون ملك با عقل يك سر رشته‌اند

بهر حكمت را دو صورت گشته‌اند

آن ملك چون مرغ، بال و پر گرفت‌

وين خرد، بگذاشت پرّ و فر گرفت‌

لاجرم هر دو مُناصِر آمدند

هر دو خوش رو پشت همديگر شدند

هم ملك هم عقل حق را واجدى‌

هر دو آدم را مُعين و ساجدى‌

نفس و شيطان بوده ز اوّل واحدى‌

بوده آدم را عدوّ و حاسدى‌

آن كه آدم را بدن ديد او رميد

و آن كه نور مُؤتمن ديد او خميد

آن دو ديده روشنان بودند از اين‌

وين دو را ديده نديده غير طين‌

اين بيان اكنون چو خر بر يخ بماند

چون نشايد بر جهود انجيل خواند

كى توان با شيعه گفتن از عمر

كى توان بربط زدن در پيش كر

ليك گر در دِه به گوشه يك كس است‌

هاى هويى كه بر آوردم بس است‌

مستحقِّ شرح را سنگ و كلوخ‌

ناطقى گردد مُشّرِح با رسوخ‌