شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٢ - رسيدن خواجه و قومش به ده و ناديده و ناشناخته آوردن روستايى ايشان را

شب غلط بنمايد و مبدَل بسى‌

ديدِ صائب شب ندارد هر كسى‌

هم شب و هم ابر و هم باران ژرف‌

اين سه تاريكى غلط آرد شگرف‌

گفت آن بر من چو روز روشن است‌

مى‌شناسم بادِ خر كرّه من است‌

در ميان بيست باد آن باد را

مى‌شناسم چون مسافر زاد را

خواجه برجَست و بيامد ناشگفت‌

روستايى را گريبانش گرفت‌

كابلهِ طرّار شَيد آورده‌اى‌

بنگ و افيون هر دو با هم خورده‌اى‌

در سه تاريكى شناسى بادِ خَر

چون ندانى مر مرا اى خيره سر؟

آن كه داند نيم شب گوساله را

چون نداند همره ده ساله را

خويشتن را عارف و واله كنى‌

خاك در چشم مروّت مى‌زنى‌

كه مرا از خويش هم آگاه نيست‌

در دلم گنجاى جُز اللَّه نيست‌

آن چه دى خوردم از آنم ياد نيست‌

اين دل از غير تحيّر شاد نيست‌

عاقل و مجنونِ حقّم ياد آر

در چنين بى‌خويشيم معذور دار