شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٥١ - انكار كردن آن جماعت بر دعا و شفاعت دقوقى و پريدن ايشان و ناپيدا شدن در پرده غيبت و حيران شدن دقوقى كه در هوا رفتند يا در زمين

چون رهيد آن كشتى و آمد به كام‌

شد نماز آن جماعت هم تمام‌

فُچفُچى افتادشان با همدگر

كين فضولى كيست از ما اى پدر

هر يكى با آن دگر گفتند سِر

از پس پشت دقوقى مُستَتِر

گفت هر يك من نكردستم كنون‌

اين دعا نه از برون نه از درون‌

گفت مانا اين امام ما ز درد

بُو الفُضولانَه مناجاتى بكرد

گفت آن ديگر كه اى يار يقين‌

مر مرا هم مى‌نمايد اين چنين‌

او فضولى بوده است از انقباض‌

كرد بر مختار مطلق اعتراض‌

چون نگه كردم سپس تا بنگرم‌

كه چه مى‌گويند آن اهل كرم‌

يك از ايشان را نديدم در مقام‌

رفته بودند از مقام خود تمام‌

نه به چپ نه راست نه بالا نه زير

چشم تيز من نشد بر قوم شير

دُرّها بودند گويى آب گشت‌

نه نشان پا و نه گردى به دشت‌

در قِباب حق شدند آن دم همه‌

در كدامين روضه رفتند آن رمه؟

در تحيّر ماندم كين قوم را

چون بپوشانيد حق بر چشم ما؟

آن چنان پنهان شدند از چشم او

مثل غوطه ماهيان در آب جو

سال‌ها در حسرت ايشان بماند

عمرها در شوق ايشان اشك راند

تو بگويى مرد حق اندر نظر

كى در آرد با خدا ذكرِ بشر

خر از اين مى‌خسپد اينجا اى فلان‌

كه بشر ديدى تو ايشان را نه جان‌

كار از اين ويران شده است اى مرد خام‌

كه بشر ديدى مر ايشان را چو عام‌

تو همان ديدى كه ابليس لعين‌

گفت من از آتشم آدم ز طين‌