شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠١ - رسيدن خواجه و قومش به ده و ناديده و ناشناخته آوردن روستايى ايشان را

پير را بگزين كه بى‌پير اين سفر

هست بس پُر آفت و خوف و خطر

آن رهى كه بارها تو رفته‌اى‌

بى‌قلاووز اندر آن آشفته‌اى‌

پس رهى را كه نديدستى تو هيچ‌

هين مرو تنها ز رهبر سر مپيچ‌

آن كمان و تير اندر دست او

گرگ را جويان همه شب سو بسو

گرگ بر وى خود مُسلّط چون شرر

گرگ جويان و ز گرگ او بى‌خبر

هر پشه هر كيك چون گرگى شده‌

اندر آن ويرانه شان زخمى زده‌

فرصت آن پشّه راندن هم نبود

از نهيبِ حمله گرگ عَنود

تا نبايد گرگ آسيبى زند

روستايى ريش خواجه بر كند

اين چنين دندان كنان تا نيم شب‌

جانشان از ناف مى‌آمد به لب‌

ناگهان تمثال گرگ هِشته‌اى‌

سر بر آورد از فراز پُشته‌اى‌

تير را بگشاد آن خواجه زشت‌

زد بر آن حيوان كه تا افتاد پست‌

اندر افتادن ز حيوان باد جَست‌

روستايى هاى كرد و كوفت دست‌

ناجوانمردا كه خر كرّه من است‌

گفت نه اين گرگِ چون آهرمن است‌

اندر او اشكال گرگى ظاهر است‌

شكل او از گرگىِ او مُخبِر است‌

گفت نه بادى كه جَست از فرجِ وى‌

مى‌شناسم همچنانك آبى ز مى‌

كُشته‌اى خر كرّه‌ام را در رياض‌

كه مبادت بسط هرگز ز انقباض‌

گفت نيكوتر تفحُّص كن شب است‌

شخص‌ها در شب ز ناظر مُحجَب است‌