شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٨ - حكايت منديل در تنور پر آتش انداختن أنس رضى الله عنه و ناسوختن

از أنس فرزند مالك آمده است‌

كه به مهمانى او شخصى شده است‌

او حكايت كرد كز بعد طعام‌

ديد أنس دستار خوان را زَرد فام‌

چركن و آلوده، گفت اى خادمه‌

اندر افكن در تنورش يك دمه‌

در تنور پُر ز آتش در فكند

آن زمان دستار خوان را هوشمند

جمله مهمانان در آن حيران شدند

انتظار دودِ كَندُورى بُدند

بعد يك ساعت بر آورد از تنور

پاك و اسپيد و اسپيد و از آن اوساخ دور

قوم گفتند اى صحابىِّ عزيز

چون نسوزيد و مُنَقَّى گشت نيز

گفت ز آن كه مصطفى دست و دهان‌

بس بماليد اندر اين دستار خوان‌

اى دل ترسنده از نار و عذاب‌

با چنان دست و لبى كن اقتراب‌

چون جمادى را چنين تشريف داد

جان عاشق را چه‌ها خواهد گشاد؟

مر كلوخ كعبه را چون قبله كرد

خاك مردان باش اى جان در نبرد

بعد از آن گفتند با آن خادمه‌

تو نگويى حال خود با اين همه‌

چون فكندى زود آن از گفت وى؟

گيرم او بُرده است در اسرار پى‌

اين چنين دستار خوان قيمتى‌

چون فكندى اندر آتش اى ستى؟

گفت دارم بر كريمان اعتماد

نيستم ز اكرامِ ايشان نااميد

ميزرى چه بود؟ اگر او گويدم‌

در رَو اندر عين آتش بى‌نَدم‌

اندر افتم از كمال اعتماد

از عبادُ اللَّه دارم بس اميد

سر در اندازم نه اين دستار خوان‌

ز اعتماد هر كريم راز دان‌

اى برادر خود بر اين اكسير زن‌

كم نبايد صدق مرد از صدق زن‌

آن دل مردى كه از زن كم بود

آن دلى باشد كه كم ز اشكم بود