شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦٧ - حكايت امير و غلامش كه نماز باره بود و انس عظيم داشت در نماز و مناجات با حق

مير شد محتاج گرمابه سحر

بانگ زد سُنقُر هَلا بردار سر

طاس و منديل و گل از آلتون بگير

تا به گرمابه رويم اى ناگزير

سنقر آن دم طاس و منديلى نكو

بر گرفت و رفت با او دو به دو

مسجدى بر ره بُد و بانگ صَلا

آمد اندر گوش سُنقر در مَلا

بود سنقر سخت مولَع در نماز

گفت اى مير من اى بنده نواز

تو بر اين دكّان زمانى صبر كن‌

تا گزارم فرض و خوانم لَم يكُن‌

چون امام و قوم بيرون آمدند

از نماز و وِردها فارغ شدند

سنقر آن جا ماند تا نزديك چاشت‌

مير سنقر را زمانى چشم داشت‌

گفت اى سنقر چرا نايى برون؟

گفت مى‌نگذاردم اين ذو فنون‌

صبر كن نك آمدم اى روشنى‌

نيستم غافل كه در گوش منى‌

هفت نوبت صبر كرد و بانگ كرد

تا كه عاجز گشت از تيباش مرد

پاسخش اين بود مى‌نگذاردم‌

تا برون آيم هنوز اى محترم‌

گفت آخر مسجد اندر، كس نماند

كيت وا مى‌دارد؟ آن جا كت نشاند؟

گفت آن كه بسته استت از برون‌

بسته است او هم مرا در اندرون‌

آن كه نگذارد تو را كآيى درون‌

مى‌نبگذارد مرا كآيم برون‌

آن كه نگذارد كزين سو پا نهى‌

او بدين سو بست پاى اين رهى‌

ماهيان را بحر نگذارد برون‌

خاكيان را بحر نگذارد درون‌

اصل ماهى آب و حيوان از گِل است‌

حيله و تدبير اينجا باطل است‌

قفل زفت است و گشاينده خدا

دست در تسليم زن و اندر رضا

ذرّه ذرّه گر شود مفتاح‌ها

اين گشايش نيست جز از كبريا