شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٦٤ - متهم كردن آن شيخ را با دزدان و بريدن دستش را

بيست از دزدان بُدند آن جا و بيش‌

بخش مى‌كردند مسروقات خويش‌

شحنه را غمّاز آگه كرده بود

مردمِ شحنه بر افتادند زود

هم بد آن جا پاى چپ و دست راست‌

جمله را ببريد و غوغايى بخاست‌

دستِ زاهد هم بريده شد غلط

پاش را مى‌خواست هم كردن سقط

در زمان آمد سوارى بس گُزين‌

بانگ بر زد بر عوان كاى سگ ببين‌

اين فلان شيخ است از ابدالِ خدا

دست او را تو چرا كردى جدا؟

آن عوان بدريد جامه تيز رفت‌

پيش شحنه داد آگاهيش تفت‌

شحنه آمد پا برهنه عذر خواه‌

كه ندانستم خدا بر من گواه‌

هين بحل كن مر مرا زين كارِ زشت‌

اى كريم و سرورِ اهل بهشت‌

گفت مى‌دانم سبب اين نيش را

مى‌شناسم من گناه خويش را

من شكستم حُرمتِ ايمانِ او

پس يمينم بُرد دادِستان او

من شكستم عهد و دانستم بَد است‌

تا رسيد آن شومى جرأت به دست‌

دست ما و پاى ما و مغز و پوست‌

باد اى والى فداى حكمِ دوست‌

قسم من بود اين تو را كردم حلال‌

تو ندانستى تو را نبود وبال‌

و آن كه او دانست او فرمانرواست‌

با خدا سامانِ پيچيدن كجاست‌