شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٢ - عزم كردن داود

گفت اى ياران زمان آن رسيد

كآن سِرِ مكتوم او گردد پديد

جمله برخيزيد تا بيرون رويم‌

تا بر آن سِرِّ نهان واقف شويم‌

در فلان صحرا درختى هست زفت‌

شاخهااش أنبُه و بسيار و چفت‌

سخت راسخ خيمه‌گاه و ميخ او

بوى خون مى‌آيدم از بيخ او

خون شده است اندر بُن آن خوش درخت‌

خواجه را كشته است اين منحوس بخت‌

تا كنون حلم خدا پوشيد آن‌

آخر از ناشكرىِ آن قلتبان‌

كه عيال خواجه را روزى نديد

نه به نوروز و نه موسم‌هاى عيد

بى‌نوايان را به يك لقمه نجُست‌

ياد نآورد او ز حق‌هاى نخست‌

تا كنون از بهر يك گاو اين لعين‌

مى‌زند فرزند او را در زمين‌

او به خود برداشت پرده از گناه‌

ور نه مى‌پوشيد جرمش را اله‌

كافر و فاسق در اين دَورِ گزند

پرده خود را به خود بر مى‌درند

ظلم مستور است در اسرارِ جان‌

مى‌نهد ظالم به پيش مردمان‌

كه ببينيدم كه دارم شاخ‌ها

گاو دوزخ را ببينيد از ملا