شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥١١ - خبر كردن خروس از مرگ خواجه

ليك فردا خواهد او مردن يقين‌

گاو خواهد كشت وارث در حنين‌

صاحب خانه بخواهد مُرد رفت‌

روز فردا نك رسيدت لوت زفت‌

پاره‌هاى نان و لالَنگ و طعام‌

در ميان كوى يابد خاص و عام‌

گاو قربانى و نان‌هاى تُنُك‌

بر سگان و سائلان ريزد سبك‌

مرگ اسب و استر و مرگ غلام‌

بُد قضا گردان اين مغرورِ خام‌

از زيان مال و دردِ آن گريخت‌

مال افزون كرد و خون خويش ريخت‌

مرثيه سازم كه مرد شاعرم‌

تا از اينجا برگ و لالنگى برم‌

بر خان وى اندر ميان خانه‌

هم نان تنك بود و هم ونانه‌

اين رياضت‌هاى درويشان چراست؟

كآن بلا بر تن بقاى جان‌هاست‌

تا بقاى خود نيابد سالكى‌

چون كند تن را سقيم و هالكى؟

دست كى جُنبد به ايثار و عمل‌

تا نبيند داده را جانش بدل؟

آن كه بدهد بى‌اميد سودها

آن خداى است آن خداى است آن خدا

يا ولىِّ حق كه خوى حق گرفت‌

نور گشت و تابش مطلق گرفت‌

كو غنىّ است و جز او جمله فقير

كى فقيرى بى‌عوض گويد كه گير

تا نبيند كودكى كه سيب هست‌

او پياز گنده را ندهد ز دست‌