شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٢٣ - جواب حمزه مر خلق را

جواب حمزه مر خلق را

ب ٣٤٣٤- ٣٤٢٨ شهر فانى: استعارت از دنيا و زندگى اين جهان.

برون حس: با ديده عقلى. (از آن سوى جهان محسوس با ديده باطن رحمت‌هاى الهى و نعمت‌هاى بهشتى را كه در انتظار من است مى‌بينم.) تَهلُكه: تباهى.

فَتح باب: گشودن در. (رستن از زندان تن، رسيدن به زندگانى جاويد.) سارِعُوا: گرفته از قرآن كريم است: وَ سارِعُوا إِلى‌ مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ: و بشتابيد به آمرزشى از پروردگارتان و بهشتى كه پهناى آن آسمان‌ها و زمين است آماده شده براى پرهيزكاران. (آل عمران، ١٣٣) به مناسبت داستان زنى كه چون آگاه شد كودكان وى در بهشت به سر مى‌برند، گفت «از من گُم شد از تو گم نشد.» داستان حمزه را به ميان مى‌آورد. حمزه نمونه مسلمان نيكو اعتقاد است كه در پرتو تعليم رسول خدا ٦ دانست و ديد اين جهان پايدار نيست و آن جهان عالمى است پاينده. آن كس را كه چنين بينشى نصيب شود، مردن در كامش شيرين بود، از مردن نمى‌هراسد و بى‌سلاح در كارزار مى‌تازد.