شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧٦ - عزم كردن آن وكيل از عشق كه رجوع كند به بخارا لاابالى وار

شمع مريم را بهل افروخته‌

كه بخارا مى‌رود آن سوخته‌

سخت بى‌صبر و در آتشدانِ تيز

روى سوى صدر جهان مى‌كن گريز

اين بخارا منبع دانش بود

پس بخارايى است هرك آنش بود

پيش شيخى در بخارا اندرى‌

تا به خوارى در بخارا ننگرى‌

جز به خوارى در بخاراى دلش‌

راه ندهد جَزر و مدِّ مشكلش‌

اى خنك آن را كه ذَلَّت نَفسَهُ‌

واى آن كس را كه يُردِى رَفسُهُ‌

فرقت صدر جهان در جان او

پاره پاره كرده بود اركان او

گفت برخيزم هم آن جا وا روم‌

كافر ار گشتم دگر ره بگروم‌

وا روم آن جا بيفتم پيش او

پيش آن صدر نكو انديش او

گويم افكندم به پيشت جان خويش‌

زنده كن يا سر ببر ما را چو ميش‌

كشته و مرده به پيشت اى قمر

به كه شاه زندگان جاى دگر

آزمودم من هزاران بار بيش‌

بى‌تو شيرين مى‌نبينم عيش خويش‌

غَنِّ لِى يَا مُنيَتِى لَحنَ النُّشُور

ابرُكِى يا ناقَتِى تَمَّ السُّرُور

ابلَعِى يا أرضُ دَمعِى قَد كَفى‌

اشرَبِى يا نَفسُ وِرداً قَد صَفا

عُدتَ يا عِيدى إلَينا مَرحَبا

نِعمَ ما رَوَّحتَ يا رِيحَ الصَّبا

گفت اى ياران روان گشتم وداع‌

سوى آن صدرى كه امير است و مطاع‌

دم به دم در سوز بريان مى‌شوم‌

هر چه بادا باد آن جا مى‌روم‌

گر چه دل چون سنگ خارا مى‌كند

جان من عزم بخارا مى‌كند

مسكن يار است و شهر شاه من‌

پيش عاشق اين بود حُبُّ الوَطن‌