شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١١٣ - چرب كردن مرد لافى لب و سبلت خود را هر بامداد به پوست دنبه و بيرون آمدن ميان حريفان كه من چنين خوردهام و چنان

پوست دنبه يافت شخصى مُستَهان‌

هر صباحى چرب كردى سبلتان‌

در ميانِ منعَمان رفتى كه من‌

لوت چربى خورده‌ام در انجمن‌

دست بر سبلت نهادى در نَويد

رمز، يعنى سوى سبلت بنگريد

كين گواه صدق گفتار من است‌

وين نشان چرب و شيرين خوردن است‌

اشكمش گفتى جواب بى‌طنين‌

كه أبادَ اللَّهُ كَيدَ الكاذِبين‌

لاف تو ما را بر آتش بر نهاد

كآن سبال چرب تو بر كنده باد

گر نبودى لاف زشتت اى گدا

يك كريمى رحم افكندى به ما

ور نمودى عيب و كژ كم باختى‌

يك طبيبى داروىِ او ساختى‌

گفت حق كه كژ مجنبان گوش و دم‌

يَنفَعَنَّ الصّادِقينَ صِدقُهُم‌

گفت‌[١] اندر كژ مخسب اى مُحتَلِم‌

آن چه دارى وانما و فَاستَقِم‌

ور نگويى عيب خود بارى خمش‌

از نمايش وز دغل خود را مكش‌

گر تو نقدى يافتى مگشا دهان‌

هست در ره سنگ‌هاى امتحان‌

سنگ‌هاى امتحان را نيز پيش‌

امتحان‌ها هست در أحوال خويش‌

گفت يزدان از وِلادت تا به حَين‌

يَقتَنون كلَّ عام مَرَّتَينِ‌

امتحان در امتحان است اى پدر

هين به كمتر امتحان خود را مخر