شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٠٢ - ملامت كردن اهل مسجد مهمان عاشق را از شب خفتن در آن جا و تهديد كردن مر او را

قوم گفتندش كه هين اينجا مخسب‌

تا نكوبد جان ستانت همچو كُسب‌

كه غريبى و نمى‌دانى ز حال‌

كاندرين جا هر كه خفت آمد زوال‌

اتّفاقى نيست اين، ما بارها

ديده‌ايم و جمله اصحاب نهى‌

هر كه آن مسجد شبى مسكن شدش‌

نيم شب مرگ هَلاهِل آمدش‌

از يكى ما تا به صد اين ديده‌ايم‌

نه به تقليد از كسى بشنيده‌ايم‌

گفت الدِّينُ نَصِيحه آن رسول‌

آن نصيحت در لغت ضدّ غُلول‌

اين نصيحت راستى در دوستى‌

در غُلولى خائن و سگ پوستى‌

بى‌خيانت اين نصيحت از وداد

مى‌نماييمت مگرد از عقل و داد

من برون كردم ز گردن وامِ نُصح‌

جز سعادت كى بود انجامِ نُصح‌