شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧ - بيان آن كه الله گفتن نيازمند عين لبيك گفتن حق است

آن يكى اللَّه مى‌گفتى شبى‌

تا كه شيرين مى‌شد از ذكرش لبى‌

گفت شيطان آخر اى بسيار گو[١]

اين همه اللّه را لبَّيك كو؟

مى‌نيايد يك جواب از پيش تخت‌

چند اللّه مى‌زنى با روى سخت‌

او شكسته دل شد و بنهاد سر

ديد در خواب او خَضِر را در خُضر

گفت هين از ذكر چون وا مانده‌اى؟

چون پشيمانى از آن كش خوانده‌اى؟

گفت لبّيكم نمى‌آيد جواب‌

ز آن همى‌ترسم كه باشم ردّ باب‌

گفت آن اللّه تو لبّيك ماست‌

و آن نياز و درد و سوزت پيك ماست‌

حيله‌ها و چاره جويى‌هاى تو

جذب ما بود و گشاد اين پاى تو

ترس و عشق تو كمند لطف ماست‌

زير هر يا ربّ تو لبّيك‌هاست‌

جان جاهل زين دعا جز دور نيست‌

ز آن كه يا رب گفتنش دستور نيست‌

بر دهان و بر دلش قفل است و بند

تا ننالد با خدا وقت گزند

داد مر فرعون را صد ملك و مال‌

تا بكرد او دعوى عزّ و جلال‌

در همه عمرش نديد او درد سر

تا ننالد سوى حق آن بد گهر

داد او را جمله ملك اين جهان‌

حق ندادش درد و رنج و أندهان‌

درد آمد بهتر از مُلك جهان‌

تا بخوانى مر خدا را در نهان‌