شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٨ - بيان آن كه الله گفتن نيازمند عين لبيك گفتن حق است

خُضَر: جمع خضرة: سبزه، سبزه‌زار.

رَدّ باب: رانده از در. حضور دل و روى آوردن به درگاه حق نشانه قبول است و دعا و نياز نشانه اجابت.

١١٩١/ ٢ ليكن بود كه شيطانِ نفس وسوسه آرد تا بنده را از حضور باز دارد. ميبدى (ذيل آيه ٥٤، سوره اعراف) از پير هرات آرد: «پروردگار گويد دوست دارم كه بنده بنالد و در من زارد. أنينُ المذنِبِينَ أحَبُّ إِلَيَّ مِن زَجَلِ المُسَبِحِينَ. (كشف الاسرار، ج ٣، ص ٦٤٠) قرآن كريم بارها از بندگان خواسته است، به درگاه حق دعا كنند و فرموده است مرا بخوانيد تا از شما بپذيرم. آن را كه صدق و اخلاصى باشد، خدايش پاسخ دهد، و آن را كه چنين نباشد، دل وى تاريك شود و بود كه در اين حال حق تعالى بر نعمت او بيفزايد كه فرمود: وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ: آنان كه كافر شدند مپندارند مهلتى كه بدانها مى‌دهيم بر ايشان نيك است. آنان را مهلت مى‌دهيم تا بر گناهان بيفزايند و برايشان عذابى خوار كننده است. (آل عمران، ١٧٨)