شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٥٣ - شناختن هر حيوانى بوى عدو خود را و حذر كردن، و بطالت و خسارت آن كس كه عدو كسى بود كه از او حذر ممكن نيست و فرار ممكن نه و مقابله ممكن نه

اسب داند بانگ و بوى شير را

گر چه حيوان است، الّا نادِرا

بل عدوِّ خويش را هر جانور

خود بداند از نشان و از اثر

روز خُفّاشك نيارد بر پريد

شب برون آمد چو دزدان و چريد

از همه محروم‌تر خفّاش بود

كه عدوِّ آفتاب فاش بود

نه تواند در مصافش زخم خورد

نه به نفرين تاندش مهجور كرد

آفتابى كه بگرداند قفاش‌

از براى غصّه و قهر خفاش‌

غايت لطف و كمال او بود

گرنه، خفّاشش كجا مانع شود

دشمنى گيرى به حدِّ خويش گير

تا بود ممكن كه گردانى اسير

قطره با قلزم چو استيزه كند

ابله است او، ريش خود بر مى‌كند

حيلت او از سبالش نگذرد

چنبره حجره قمر چون بر درد

با عدوّ آفتاب اين بُد عتاب‌

اى عدوّ آفتابِ آفتاب‌

اى عدوّ آفتابى كز فرش‌

مى‌بلرزد آفتاب و اخترش‌