شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٧ - جواب خروس سگ را

پس خروسش گفت تن زن غم مخور

كه خدا بدهد عوض زينت دگر

اسب اين خواجه سقط خواهد شدن‌

روز فردا سير خور، كم كن حزن‌

مر سگان را عيد باشد مرگ اسب‌

روزى وافر بود بى‌جهد و كسب‌

اسب را بفروخت چون بشنيد مرد

پيش سگ شد آن خروسش روى زرد

روز ديگر همچنان نان را ربود

آن خروس و سگ بر او لب بر گشود

كاى خروس عشوه ده چند اين دروغ‌

ظالمى و كاذبى و بى‌فروغ‌

اسب كِش گفتى سقط گردد كجاست‌

كورِ اختر گوى و محرومى ز راست‌

گفت او را آن خروس با خبر

كه سقط شد اسب او جاى دگر

اسب را بفروخت و جست او از زيان‌

آن زيان انداخت او بر ديگران‌

ليك فردا استرش گردد سقط

مر سگان را باشد آن نعمت فقط

زود استر را فروشيد آن حريص‌

يافت از غم وز زيان آن دم محيص‌

روز ثالث گفت سگ با آن خروس‌

اى امير كاذبان با طبل و كوس‌

گفت او بفروخت استر را شتاب‌

گفت فردايش غلام آيد مُصاب‌

چون غلام او بميرد نان‌ها

بر سگ و خواهنده ريزند اقرِبا

اين شنيد و آن غلامش را فروخت‌

رَست از سه خُسران و رخ را بر فروخت‌

شكرها مى‌كرد و شادى‌ها كه من‌

رستم از سه واقعه اندر زمن‌

تا زبان مرغ و سگ آموختم‌

ديده سُوءُ القضا را دوختم‌

روز ديگر آن سگ محروم گفت‌

كاى خروس ژاژ خا كو طاق و جفت‌