شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥٥ - حكايت مارگير كه اژدهاى فسرده را مرده پنداشت در ريسمانهاش پيچيد و آورد به بغداد

شِگرف: در فرهنگ‌ها به معنى‌هاى زيبا، لطيف، ستبر، و بزرگ آمده كه در اين بيت مقصود همين معنى است.

حيرانى: در فرهنگ‌ها سر گشتگى و پريشانى است، ليكن در اين بيت به معنى «به شگفت آوردن» است.

كوه: تشبيه آدمى به كوه از آن جهت است كه ديگر موجودات برابر او خردند، چه او گزيده آفريدگان است و عالم كبير است و هر چه در آفرينش آمده در او جمع است و چنان كه در كوه مار و ترياق و ديگر چيزهاست در او حقيقت‌هاست پس سزاوار نبود كه چون اويى فريفته‌ى مار شود.

١٣٤٦- ١٣٤٥/ ٦ مفتون: فريفته.

از فزونى آمد و شد ...: نظير:

٥٤١/ ١ بر دلق دوختن: كنايت از خرسند شدن به متاع بى‌ارزش.

دانگانه: (دانگ: يك ششم درهم+ آنه) كنايت از اندك پول.

(حديقه، سنايى، ص ٦٤١) جگر خوردن: رنج بردن، تلاش سخت كردن.