شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤١٥ - جواب گفتن انبيا طعن ايشان را و مثل زدن ايشان را

اى دريغا كه دوا در رنجتان‌

گشت زهر قهر جان آهنجتان‌

ظلمت افزود اين چراغ آن چشم را

چون خدا بگماشت پرده خشم را

چه رئيسى جُست خواهيم از شما؟

كه رياستمان فزون است از سما

چه شرف يابد ز كشتى بحر دُر

خاصه كشتيى ز سرگين گشته پر

اى دريغ آن ديده كور و كبود

آفتابى اندر او ذرّه نمود

ز آدمى كه بود بى‌مثل و نديد

ديده ابليس جز طينى نديد

چشم ديوانه بهارش دى نمود

ز آن طرف جنبيد كو را خانه بود

اى بسا دولت كه آيد گاه گاه‌

پيش بى‌دولت بگردد او ز راه‌

اى بسا معشوق كآيد ناشناخت‌

پيش بد بختى نداند عشق باخت‌

اين غلط دِه ديده را حرمان ماست‌

وين مُقلِّب قلب را سوءُ القضاست‌

چون بت سنگين شما را قبله شد

لعنت و كورى شما را ظُلَّه شد

چون بشايد سنگتان انباز حق‌

چون نشايد عقل و جان هم راز حق‌

پشّه مرده هما را شد شريك‌

چون نشايد زنده هم راز مليك‌

يا مگر مرده تراشيده شماست‌

پشّه زنده تراشيده خداست؟

عاشق خويشيد و صنعت كرد خويش‌

دُمّ ماران را سر مار است كيش‌

نه در آن دم دولتى و نعمتى‌

نه در آن سر راحتى و لذتى‌

گرد سر گردان بود آن دمّ مار

لايق‌اند و در خورند آن هر دو يار