شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٣ - رسيدن خواجه و قومش به ده و ناديده و ناشناخته آوردن روستايى ايشان را

ب ٦٨١- ٦٦٣ ناشگفت: بى‌مُحابا، بى‌تأنى.

شَيد: فريب، مكر، حيله.

خاك در چشم مروّت زدن: جوانمردى را ناديده گرفتن، ناجوانمردى كردن.

تَحَيُّر: در لغت «سر گردانى» است و در اصطلاح عارفان، حالتى است كه بر دل عارف وارد شود و او را از تفكّر باز دارد.

بى‌خويشى: بى‌خبرى از غايت حيرت در حق. از خود آگاه نبودن.

عاقل و مجنون حق: كسى كه از غايت عشق و استغراق در حق رعايت سنّت ظاهر نكند و عامه چنين كس را ديوانه شمارند، ولى خواص او را مجذوب و از عقلاى مجانين به حساب آرند.

نَبيد: شرابى است كه از خرما سازند. در كتاب الفقه على المذاهب الاربعه عبارتى است كه ترجمه آن اين است: نبيدِ خرما آن است كه پخت آن اندك بود و سفت شود. فراوانِ آن مستى آرد نه اندك آن. همه اين انواع (تَمر، فَضيخ، و نَبيد) حرام است، بسيار آن و اندك آن هر چند قطره‌اى از آن باشد. و در حاشيه صفحه آورده است: بعض آنان كه آب جو و مانند آن خورند، گمان دارند اندك آن در مذهب حنفيان حلال است. و