شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١٦ - حكايت

استغنا (استغناء): در لغت بى‌نيازى است و در اصطلاح صوفيان مقام كبريايى است، چنان كه هيچ چيز را به حساب نيارند. فريد الدين «استغنا» را يكى از هفت وادى عرفان دانسته است:

(منطق الطير عطار، ص ٢٠٠) گفت كوران: اشارت است بدين عبارت كه: «العِميانُ صَنادِيقُ القرآن.» انقروى در توضيح آن نوشته است: چنان كه يكى از عرفا گفت ... نيكلسون آن را گفتار رايج گرفته است. به هر حال در كتاب‌هاى حديث و امثال چنين جمله را نيافتم.

ذِكر: كنايت از آيه‌هاى قرآن. ذلِكَ نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مِنَ الْآياتِ وَ الذِّكْرِ الْحَكِيمِ. (آل عمران، ٥٨) نُذُر: جمع نذير: آن چه ترساننده باشد از نشانه‌هاى الهى يا گفتار پيمبران. وَ ما تُغْنِي الْآياتُ وَ النُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ. (يونس، ١٠١) نيز كنايت از كتاب‌هاى پيمبران. هذا نَذِيرٌ مِنَ النُّذُرِ الْأُولى‌. (نجم، ٥٦)

٣٨٢٤/ ١ دَلّالَه: زن واسطه در خواستگارى. آن كه زن را براى خواستگار بيابد.

قبيح بودن طلبكارى ...: نگاه كنيد به: داستان بعد.

ملى (ملى‌ء): در لغت به معنى توانگر، توانا، پر، ممتلى، و مانند آن به كار رفته است. در ديوان كبير نيز به معنى توانگر و پر است:

(ديوان كبير، ب ٣٩٨) استعمال «ملى» براى آينه، بدين معنى تكلف است. در بعضى نسخه‌ها جلى.

توجه به الفاظ قرآن، نيز توجه به معنى آن الفاظ در يك زمان كارى دشوار است،