شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٥ - جواب آن مثل كه منكران گفتند از رسالت خرگوش پيغام به پيل از ماه آسمان

ب ٢٨٢٤- ٢٨٠٥ رسالت خرگوش: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٢٧٣٧/ ٣.

آب حيوان: چشمه‌اى در ظلمات كه خضر از آن نوشيد و زندگانى جاودانى يافت و در اين بيت مقصود معرفت است.

شغال: خرگوشى كه خود را رسول ماه خواند.

خشيت: بيم.

مه: استعارت از پيمبر كه دل او از نور الهى روشن است.

آفتاب آفتاب آفتاب: مقصود تجلى حضرت حق است، چنان كه در قرآن كريم است: اللَّهُ نُورُ السَّمواتِ وَ الْأَرْضِ. (نور، ٣٥) شغاف: در لغت به معنى «پرده دل» است، و در اينجا «استتار» مقصود است.

حُنوط: آن چه پس از غسل بر مرده پاشند از بوى خوش چون سدر و كافور.

شهرستان لوط: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٨٧/ ٣.

سه مرغ پران: اشارت است به داستان ابابيل و سنگ افكندن آنان بر لشكر ابرهه و كشتن آنان را. (نگاه كنيد به: تفسير سوره فيل، و به: تاريخ تحليلى اسلام، از نگارنده، ص ١٥) روح: مقصود روح الامين جبرئيل است كه اسب خود را در دريا راند تا اسب فرعون كه سركشى مى‌كرد پى او برود. «فرعون خواست تا عنان باز كشد جبرئيل ٧ بر ماديان نشسته بود در پيش فرعون آمد. اسب فرعون بوى آن ماديان بيافت و آهنگ به وى داد.» (قصص قرآن سور آبادى، ص ١٢) ثمود: قومى كه مسكن آنان ميان حجاز و شام بود. صالح (ع) بر آنان فرستاده شد و معجزه او ناقه بود. آن مردم ناقه را پى كردند و عذاب الهى بر ايشان فرود آمد. نام ثمود در آيه‌هايى از قرآن كريم آمده است.

صَرصَر: باد تند.

عاد: قومى كه در جنوب عربستان مى‌زيستند و هود بر آنان مبعوث گرديد و آنان نافرمانى كردند. باد تند بر آن قوم مسلط شد و از ميانشان برد. عاد پدر شدّاد معروف است.