شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٠٤ - اختلاف كردن در چگونگى و شكل پيل

نوح گفت اى پادشاه بُردبار

مر مرا خر مُرد وسيلت بُردبار

وعده كردى مر مرا تو بارها

كه بيابد اهلت از طوفان رها

دل نهادم بر اميدت من سَليم‌

پس چرا بربود سيل از من گليم؟

گفت او از اهل و خويشانت نبود

خود نديدى تو سپيدى او كبود

چون كه دندانِ تو كِرمش در فتاد

نيست دندان بر كَنش اى اوستاد

تا كه باقى تن نگردد زار از او

گر چه بود آنِ تو شو بيزار از او

گفت بيزارم ز غيرِ ذاتِ تو

غير نبود آن كه او شد مات تو

تو همى‌دانى كه چونم با تو من‌

بيست چندانم كه با باران چمن‌

زنده از تو شاد از تو عائلى‌

مُغتَذِى بى‌واسطه و بى‌حائلى‌

متّصل نه منفصل نه اى كمال‌

بلكه بى‌چون و چگونه و اعتلال‌

ماهيانيم و تو درياىِ حيات‌

زنده‌ايم از لطفت اى نيكو صفات‌

تو نگُنجى در كنار فكرتى‌

نى به معلولى قرين چون علّتى‌

پيش از اين طوفان و بعدِ اين مرا

تو مخاطب بوده‌اى در ماجرا

با تو مى‌گفتم نه با ايشان سخن‌

اى سخن بخش نَو و آنِ كهن‌

نه كه عاشق روز و شب گويد سخن‌

گاه با اطلال و گاهى با دِمَن‌

روى با اطلال كرده ظاهرا

او كه را مى‌گويد آن مدحت؟ كه را؟