شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٨ - دعا و شفاعت دقوقى در خلاص كشتى

پس دل عالَم وى است ايرا كه تن‌

مى‌رسد از واسطه اين دل به فن‌

دل نباشد، تن چه داند گفت و گو؟

دل نجويد تن چه داند جست و جو

پس بود دل جوهر و عالم عرض‌

سايه دل چون بود دل را غرض؟

آن دلى كو عاشق مال است و جاه‌

يا زبون اين گل و آب سياه‌

يا خيالاتى كه در ظلمات او

مى‌پرستدشان براى گفت و گو

دل نباشد غير آن درياى نور

دل نظرگاه خدا و آن گاه كور؟

نه، دل اندر صد هزاران خاص و عام‌

در يكى باشد كدام است آن كدام‌

ريزه دل را بهل دل را بجو

تا شود آن ريزه چون كوهى از او

دل محيط است اندر اين خطّه وجود

زر همى‌افشاند از احسان وجود

از سلام حق سلامى‌ها نثار

مى‌كند بر اهل عالم اختيار

هر كه را دامن درست است و معد

آن نثار دل بر آن كس مى‌رسد

دامن تو آن نياز است و حضور

هين منه در دامن آن سنگ فجور

تا ندرّد دامنت ز آن سنگ‌ها

تا بدانى نقد را از رنگ‌ها

سنگ پر كردى تو دامن از جهان‌

هم ز سنگ سيم و زر چون كودكان‌

از خيال سيم و زر چون زر نبود

دامن صدقت دريد و غم فزود

كى نمايد كودكان را سنگ سنگ‌

تا نگيرد عقل دامنشان به چنگ‌

پير، عقل آمد نه آن موى سپيد

مو نمى‌گنجد در اين بخت و اميد