شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٠٨ - با خويش آمدن عاشق بىهوش و روى آوردن به ثنا و شكر معشوق

گفت اى عنقاى حق جان را مَطاف‌

شكر كه باز آمدى ز آن كوه قاف‌

اى سرافيل قيامتگاه عشق‌

اى تو عشق عشق و اى دل خواه عشق‌

اوّلين خلعت كه خواهى دادنم‌

گوش خواهم كه نهى بر روزنم‌

گر چه مى‌دانى به صَفوَت حال من‌

بنده پرور گوش كن اقوال من‌

صد هزاران بار اى صَدرِ فريد

ز آرزوى گوش تو هوشم پريد

آن سميعىِّ تو و آن اصغاى تو

و آن تبسّم‌هاى جان افزاى تو

آن بنوشيدن كم و بيش مرا

عشوه جانِ بد انديش مرا

قلب‌هاى من كه آن معلوم توست‌

بس پذيرفتى تو چون نقد درست‌

بهر گستاخىِّ شوخ غرّه‌اى‌

حلم‌ها در پيش حلمت ذرّه‌اى‌

اوّلا بشنو كه چون ماندم ز شست‌

اوّل و آخر ز پيش من بجَست‌

ثانيا بشنو تو اى صدر وَدود

كه بسى جستم تو را ثانى نبود

ثالثا تا از تو بيرون رفته‌ام‌

گوييا ثالِث ثَلاثَه گفته‌ام‌

رابعا چون سوخت ما را مَزرعه‌

مى‌ندانم خامسه از رابعه‌

هر كجاى يابى تو خون بر خاك‌ها

پى برى باشد يقين از چشم ما

گفتِ من رَعد است و اين بانگ و حنين‌

ز ابر خواهد تا ببارد بر زمين‌

من ميان گفت و گريه مى‌تنم‌

يا بگريم يا بگويم چون كنم‌

گر بگويم فَوت مى‌گردد بكُا

ور نگويم چون كنم شكر و ثنا

مى‌فتد از ديده خونِ دل شها

بين چه افتاده است از ديده مرا