آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٨٨٠

«فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى‌ لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ وَ الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ وَ إِذا ما غَضِبُوا هُمْ يَغْفِرُونَ وَ الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِرَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَمْرُهُمْ شُورى‌ بَيْنَهُمْ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ وَ الَّذِينَ إِذا أَصابَهُمُ الْبَغْيُ هُمْ يَنْتَصِرُونَ وَ جَزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها فَمَنْ عَفا وَ أَصْلَحَ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ إِنَّهُ لا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ»[١]

«پس آن‌چه به شما عطا شده است، متاع زودگذر دنياى فانى است، ولى پاداش‌ها و مواهبى كه نزد خداست، بهتر و پايدارتر است، براى كسانى كه ايمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توكّل مى‌كنند، براى كسانى (بهتر و پايدارتر است) كه از گناهان بزرگ و اعمال زشت اجتناب مى‌كنند و هنگام خشم مى‌بخشند و آنها كه دعوت پروردگارشان را اجابت كرده و فرمان‌هاى او را از جان و دل پذيرفته‌اند و نماز را برپا داشته‌اند و كار آنها به طريق شور و مشورت صورت مى‌گيرد و از آن‌چه به آنها روزى داده‌ايم، در راه خدا انفاق مى‌كنند و هرگاه ستمى به آنان رسد، تسليم ظالم نمى‌شوند و از ديگران يارى مى‌طلبند، كيفر بدى مانند آن است، ولى اگر كسى عفو و اصلاح كند، اجر و پاداش او بر خداست، خدا ستمگران را دوست نمى‌دارد.»

«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سِيماهُمْ فِي وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ»[٢]

«محمّد ٦ فرستاده خداست و كسانى كه با او هستند، در برابر كفّار سرسخت و شديدند و در ميان خود مهربانند، پيوسته آنها را درحال ركوع و سجود مى‌بينى، آنها همواره فضل خدا و رضاى او را مى‌جويند، نشانه‌هاى آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است. اين توصيف آنان در تورات است.»

«إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتابُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ»[٣]

«مؤمنان واقعى تنها كسانى هستند كه به خدا و رسولش ايمان آورده‌اند و سپس هرگز شكّ و ريبى به خود راه نداده‌اند و با اموال و جان‌هاى خود در راه خدا جهاد كرده‌اند، چنين كسانى راستگويانند.»

«إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ آخِذِينَ ما آتاهُمْ رَبُّهُمْ إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ كانُوا قَلِيلًا مِنَ‌

[١] - شورى( ٤٢) آيه ٤٠- ٣٦.

[٢] - فتح( ٤٨) آيه ٢٩.

[٣] - حجرات( ٤٩) آيه ١٥.