آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٤٣٧ - ب - عنصرى كه به تأييد گروه مؤمنان مربوط مىشود

الْمُتَّقِينَ.»[١]، و ليكن: «وَ أَنَّ الْكافِرِينَ لا مَوْلى‌ لَهُمْ.»[٢]، و آن‌ها: «يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى‌ وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ.»[٣]، «وَ يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ.»[٤].

و يكى از نصوص قرآنى در اين راه تا نهايت و آخرين نقطه پيش مى‌رود، و افقى را كه در برابر مؤمنان شايسته مى‌گشايد، تنها به كمك‌رسانى در كارهاى عادلانه آنها و يارى مدافعان از آنها بسنده نمى‌كند، بلكه آن حكم مربوط به اين دنياست: «وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى‌ لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً يَعْبُدُونَنِي لا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئاً وَ مَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ.»[٥].

و البتّه ما مى‌دانيم كه اين‌ها در خلال قرن‌ها اتّفاق افتاده است، ولى هم‌چنان تا وقتى كه شرايطش تحقّق دارد، باقى مى‌ماند. هرچند كه برخى از امور به ظاهر اختلاف و تفاوت دارند، ولى برطبق يك قانون انجام گرفته‌اند، چون همه آنها از مقرّرات و نوشته الهى هستند: «وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ.»[٦]

[١] - جاثيه( ٤٥) آيه ١٩: آنها هرگز نمى‌توانند تو را در برابر خداوند بى‌نياز كنند، و ظالمان يار و ياور( دوست و ولىّ) يكديگرند و خداوند يار و ياور پرهيزگاران است.

[٢] - محمّد( ٤٧) آيه ١١(- يك ب): به راستى كه كافران مولا و سرپرستى ندارند.

[٣] - توبه( ٩) آيه‌هاى ٣٢، ٣٣، فتح/ ٢٨، صف/ ٨، ٩(- ٣ ب): اين‌ها مى‌خواهند، نور خدا را با دهان خود خاموش كنند، ولى خداوند جز اين نمى‌خواهد كه اين نور را هم‌چنان گسترده‌تر و كامل‌تر سازد، هرچند كافران را خوش‌آيند نباشد. او كسى است كه رسول خود را با هدايت و دين حق فرستاد تا او را بر تمام اديان پيروز گرداند، هرچند مشركان نخواهند.

[٤] - روم( ٣٠) آيه‌هاى ٤، ٥(- يك آ): در آن روز مؤمنان( به خاطر پيروزى ديگرى) خوشحال خواهند شد، به سبب يارى خداوند؛ هركه را بخواهد يارى مى‌كند، او صاحب قدرت و رحيم است.

[٥] - نور( ٢٤) آيه ٥٥(- يك ب): خداوند به كسانى كه از شما ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند، وعده مى‌دهد كه آنها را قطعا خليفه روى زمين خواهد كرد، همان‌گونه كه پيشينيان را خلافت روى زمين بخشيد و دينى را كه براى آنها پسنديده، به‌طور ريشه‌دار و پابرجا در زمين مستقر سازد و خوف و ترس آنها را به آرامش مبدّل خواهد كرد،( چنان مى‌شود كه) تنها مرا مى‌پرستند و چيزى را شريك من قرار نخواهند داد، كسانى كه بعد از آن كافر شوند، فاسقان و تبه‌كاران واقعى آنها هستند.

[٦] - انبياء( ٢١) آيه ١٠٥: و در زبور بعد از ذكر چنين نوشتيم كه سرانجام بندگان صالح من وارث( حكومت) زمين خواهند شد.