عزّت و شرافت امانتدارى آن را گران كرده و ذلّت و خوارى خيانت آن را كم‌ارزش نموده است، حكمت الهى را بفهم! علاوه بر اين‌ها، سزاوار است يادآور شويم كه اين شدّت عمل در برابر دزدان چيزى جز يك شدّت ظاهرى و در جنبه نظرى نيست، امّا از جنبه عملى، هرچه كيفر مجازات شديدتر باشد، انجام آن كمتر اتّفاق مى‌افتد. بنابراين؛ عظمت مجازات باعث مى‌شود كه در مخالفت با آن كمتر فريب بخورند و كمتر گمراه شوند، به اين ترتيب نظام در برابر آن، مشكلات بزرگى را نمى‌بيند تا عبور از آن مشكلات را براى اين‌كه سيطره كامل پيدا كند، بر آن اساس مشخّص نمايد.

ما نمى‌توانيم به اين مقدار قانع شويم، مگر اين‌كه به پرونده‌هاى قضايى در كشورهاى مختلف رجوع كنيم كه سرقت را با گرفتن غرامت و يا عوض و يا زندان مجازات مى‌كنند و در كشور ديگرى مثل عربستان سعودى كه هم‌چنان مجازات قرآنى در آن‌جا معمول است، در آن كشورها تعداد بى‌شمارى از افراد را مى‌بينيم كه اميدى به اصلاح شدنشان نيست، ولى اين‌جا در حدّى است كه مردم (از اين بابت!) نزديك به عصمتند. چه‌بسا كسى بگويد: اين تفاوت مربوط به طبيعت است! درحالى‌كه من خود در اوايل سال (١٩٣٦ م) از حجاز ديدن كردم، هوش از سرم رفت، وقتى كه برگشتم، ديدم كه تفاوت زيادى بين كشورهاى خودمان و اين كشور وجود دارد، به راستى نه‌تنها دزدى مخفيانه در شهرها نيست، بلكه حتّى در كوه و صحرا نيز ديده نمى‌شود، و بلكه شكّ و گمانى در وجود داشتن آن نيست تا بدان حد كه اگر يك كيسه كهنه و بى‌نام و نشانى بين راه افتاده باشد، راهى كه رفت‌وآمد نمى‌شود و كيسه‌اى كه ممكن نيست صاحبش پيدا شود و احتمال دارد تا ديرزمانى در جاى خودش بماند، بدون اين‌كه كسى، حتّى رفتگر جرأت كند دست بزند، باوجوداين‌كه همه عوامل محرّك برداشتن آن فراهم است: فقر ذلّت‌بار ميان ساكنان جبال (كوه‌نشينان) و كثرت جمعيّت جهان‌گردان و حاجيان و كمبود وسايل ارتباطى و نبودن پليس تقريبا در مسافت زياد. ولى دستور ابن سعود در آغاز رسيدن به سلطنتش، چند نمونه پندآموز- هرچند كه بسيار خشن بود- به‌طورى كه براى يك مرتبه و همه‌جا، به هر نوع اراده سرقت و دزدى در مملكت پهناور سعودى خاتمه داد، و گويى يك معجزه بود.

بعد از مسئله دزدى، اين مطلب باقى ماند؛ على‌رغم عظمت جرمى كه زناكار مرتكب شده است، راهى را كه سنّت اسلامى براى كيفر زنا در نظر گرفته است، هيچ توجّهى به جنبه انسانى ما