آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ١٠٥ - ب - سنت

مى‌فرمايد: «ما كانَ لِلنَّبِيِّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ»[١].

و از اين قبيل است موضعگيرى پيامبر در يكى از حالات دزدى كه داورى به نزد وى بردند، به طورى كه در قرآن آمده است؛ و نزديك بود كه اگر كمك وحى نبود ايشان در قضاوتش فريب بخورد؛ بى‌گناه را مجرم و گنهكار را آزاد كند. قرآن دراين‌باره مى‌فرمايد: «وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ‌

[١] - توبه( ٩)، آيه ١١٣:« شايسته نيست كه پيامبر و افراد باايمان براى مشركان آمرزش خواهند».

دراين‌باره به كتاب« بلوغ المآرب فى نجاة آباء النّبى و عمّه» با تحقيق مترجم( فرانسه به عربى) نوشته شيخ سليمان جمل از هرى و هم‌چنين به تفسير همين آيه در تفسير طبرى، ج ١١، ص ٣٠ مراجعه كنيد كه مى‌نويسد: اهل تأويل در شأن نزول اين آيه اختلاف نظر دارند؛ بعضى گفته‌اند: درباره ابو طالب نازل شده است و گروه ديگر مى‌گويند: درباره مادر رسول خدا ٦ نازل شده است، چون رسول خدا خواست براى مادرش طلب مغفرت كند، منع شد! و عدّه ديگرى گفته‌اند: به اين خاطر نازل شد كه مردمانى از اهل ايمان براى مردگانشان از مشركان استغفار مى‌كردند، اين آيه نازل شد و نهى شدند.

از ابن عبّاس درباره اين آيه آمده است كه هم‌چنان براى مردگان مشركشان استغفار مى‌كردند، تا اين‌كه اين آيه نازل شد، از استغفار براى مردگان، خوددارى كردند. ر. ك: زمخشرى، الكشاف، ٢/ ٢١٧؛ ابن عربى احكام القرآن، ٢/ ١٠٢١؛ فخر رازى، التفسير الكبير، ١٦/ ١٠٨؛ ابن سعد، الطبقات الكبرى، ١/ ٧٨؛ شوكانى، فتح القدير، ٢/ ٤١١.