آيين اخلاق در قرآن (ترجمه دستور الأخلاق فى القرآن) - دراز، محمد بن عبد الله؛ مترجم محمد رضا عطائي - الصفحة ٤٤٥ - د - جنبه روحى

نيست: «وَ الَّذِينَ يُحَاجُّونَ فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ ما اسْتُجِيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ داحِضَةٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ عَلَيْهِمْ غَضَبٌ.»[١]

بلكه غضب و لعن الهى شامل حال مرتدّان مى‌شود: «كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ.»[٢]، و نيز شامل حال عموم كافران مى‌گردد: «لَعَنَهُمُ اللَّهُ بِكُفْرِهِمْ.»*[٣]، و نيز مجازاتى براى قاتلان است: «وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً.»[٤]. و كسانى كه پيمان الهى را شكستند: «وَ الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ.»[٥]، و كسانى كه آبروى زنان شوهردار را با نسبت ناروا هدف مى‌گيرند: «إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ.»[٦]، و فراريان از جنگ در روز مقابله با انبوه دشمن: «وَ مَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفاً لِقِتالٍ أَوْ مُتَحَيِّزاً إِلى‌ فِئَةٍ فَقَدْ باءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ مَأْواهُ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ.»[٧]، و مدّعيان ايمان كه به حقوق جامعه خودشان تجاوز مى‌كنند، تا اين‌كه دوستانى در ميان كافران براى خودشان پيدا كنند، بدون اين‌

[١] - شورى( ٤٢) آيه ١٦(- يك الف): آنها كه درباره خداوند يكتا به محاجه برمى‌خيزند، بعد از اين‌كه دعوت او از سوى مردم پذيرفته شد، دليل آنها نزد پروردگارشان باطل و بيهوده است و خشم و غضب پروردگار بر آنهاست.

[٢] - آل عمران( ٣) آيه ٨٦، ٨٧، نحل/ ١٠٦(- يك الف و يك ب): چگونه خداوند جمعيّتى را هدايت مى‌كند كه بعد از ايمان و گواهى به حقّانيت رسول و آمدن نشانه‌هاى روشن براى آنها كافران شدند و خدا جمعيّت ستمكاران را هدايت نمى‌كند، آنها كيفرشان اين است كه لعن خداوند و فرشتگان و همه مردم بر آنهاست.

[٣] - بقره( ٢) آيه ٨٨، ٨٩، ٩٠، ١٥٩، ١٦١، آل عمران/ ١٦٢، نساء/ ٥٢، مائده/ ٨٠، احزاب/ ٥٧، ٦١، ٦٤، غافر/ ٥٢، محمّد/ ٢٣، فتح/ ٦(- يك الف و ١٣ ب): خداوند آنها را به خاطر كفرشان لعنت كرده است.

[٤] - نساء( ٤) آيه ٩٣(- يك ب): و هركسى فرد باايمانى را از روى عمد به قتل برساند، مجازات او دوزخ است كه براى هميشه در آن مى‌ماند و خداوند بر او غضب مى‌كند و از رحمتش او را دور مى‌سازد و عذاب عظيمى براى او آماده ساخته است.

[٥] - رعد( ١٣) آيه ٢٥(- يك الف): و آنها كه عهد الهى را بعد از محكم كردن مى‌شكنند، و پيوندهايى را كه خدا فرمان به برقرارى آنها داده، قطع مى‌كنند و در روى زمين افساد مى‌نمايند، لعنت و مجازات سراى ديگر از آن آنهاست.

[٦] - نور( ٢٤) آيه ٢٣(- يك ب): كسانى كه زنان پاكدامن و بى‌خبر( از هرگونه آلودگى) و مؤمن را به نسبت‌هاى ناروا متّهم مى‌سازند، در دنيا و آخرت از رحمت الهى به‌دورند و عذاب بزرگى براى آنهاست.

[٧] - انفال( ٨) آيه ١٦(- يك ب): هركس كه به هنگام مبارزه با دشمن پشت به آنها كند( مگر در صورتى كه هدف آماده شدن و حمله مجدّد باشد)، چنين كسى گرفتار غضب خدا خواهد شد، جايگاه آنها دوزخ و چه بد جايگاهى است!